Infecties en pijn door politieuniformen: lessen uit Engeland en Schotland kwamen vorig jaar volop in het nieuws. Britse agenten klaagden over geplette testikels, infecties en ander lichamelijk leed. Inmiddels is er een officieel onderzoek geweest naar de uniformen. En wat blijkt? Niet alleen de Britten, maar ook hun Schotse collega’s kampen met uniformen die flink tekortschieten. Waar gaat het mis en wat kunnen we leren van de lessen uit Engeland en Schotland?
Britse politieuniformen zorgen voor infecties, pijn en ander leed
Na de klachten van Britse agenten, die wereldwijd het nieuws haalden, besloot de politie een officieel onderzoek te starten. In totaal gaven 20.838 agenten in Engeland en Wales hun mening over de uniformen.
Het onderzoeksrapport noemt dit een ‘postcode lottery’: de kwaliteit van de uniformen verschilt per regio. Die kwaliteit hangt vooral af van het budget dat beschikbaar is, niet van de taken die een agent moet uitvoeren. Ondanks die verschillen zijn de klachten opvallend vergelijkbaar.
Agenten klagen vooral over de slechte pasvorm van de broeken, wat na het nieuws van vorig jaar geen verrassing meer is. Ook de shirts zitten slecht en zijn gemaakt van oncomfortabel materiaal. Daarnaast scoren de PBM’s opnieuw slecht: de hoofdbescherming sluit niet goed aan of is onpraktisch in gebruik, en de kogelwerende vesten zitten ongemakkelijk en veroorzaken pijn.
Agenten in Schotland kopen zelf politieuniformen
Bij de collega’s in Schotland scoren naast de broeken ook de jassen, fleece truien, baseballcaps en schoenen slecht. Ook hier hebben de broeken een slechte pasvorm en zijn ze niet rekbaar. De jassen blijken niet goed te beschermen tegen weersomstandigheden, de fleece truien zijn te dun, de baseballcaps beschermen onvoldoende en de schoenen zijn van slechte kwaliteit.
Qua persoonlijke beschermingsmiddelen worden eveneens de kogelwerende vesten als ongemakkelijk ervaren. Dat gaat zelfs zo ver dat deze lichamelijke klachten bij de rug, schouders en borstkas veroorzaken. De torches, handboeien, radio’s en PPE-houders zijn volgens de agenten onhandig en van slechte kwaliteit. Net zoals de schoenen trouwens, die onvoldoende beschermen.
Waar de Britten afhankelijk zijn van de regio wanneer het gaat om de kwaliteit van hun uniform, speelt bij de Schotten vooral hun rang een belangrijke rol. Zo krijgen frontlineagenten kwalitatief minder goede uniformen dan leidinggevenden of specialisten. Ook zijn er klachten over de uitstraling van het uniform, dat onprofessioneel zou ogen.
Infecties en pijn door politieuniformen: lessen uit Engeland en Schotland
Wanneer je je bedenkt dat de eerste politieuniformen in 1829 zijn ontworpen, is het toch best vreemd dat er nog steeds zoveel verkeerd kan gaan wanneer het gaat om de pasvorm. Het gaat zelfs zo ver dat mensen last krijgen van infecties en pijn door de politieuniformen. Toch is er één belangrijke, gemene deler en dat is het feit dat het gaat om een uniseks kledingpakket. En wanneer het om kleding gaat, hebben inmiddels al genoeg onderzoeken uitgewezen dat er niet één pasvorm bestaat die zowel bij dames als heren goed aansluit. Simpelweg omdat ze een ander lichaam hebben.
Daarnaast is het kogelvrije vest ook een bekend probleem. Niet alleen bij politieagenten, maar ook in het leger worden deze vaak als oncomfortabel ervaren. Gelukkig zijn er tegenwoordig genoeg moderne varianten die een stuk lichter zijn en speciaal gemaakt voor het vrouwelijk lichaam. Kortom: al dit ongemak had eenvoudig vermeden kunnen worden. Als je alleen al begint met het maken van een uniform en PBM’s die afgestemd zijn op geslacht, dan heb je al een goede basis. Daarna komen de uitvindingen zoals lichtgewicht kogelvrije vesten en bijzondere stoffen met bijvoorbeeld nanotechnologie. Maar als je de basis al niet goed hebt, dan wordt het een lastig verhaal.
Tenslotte gaat het niet alleen om comfort en uiterlijk. Uit beide rapporten blijkt eveneens dat slecht passende uniformen ook kunnen leiden tot lichamelijke klachten en ziekteverzuim. En dat brengt, naast een hoop ongemak, ook hoge kosten met zich mee. Ik zou zeggen: terug naar de tekentafel.
Groetjes,
Aileen
