Piercings op het werk: kan het nu wel of niet?

De één is er dol op en de ander vindt het afschuwelijk: piercings. De keuze voor het wel of niet dragen van een piercing is persoonlijk en een groot deel van de mensen roept dat zij het echt doen voor zichzelf. Maar wat als het de hele dag zichtbaar is op je werk en je daardoor een bepaald beeld creëert? Is dat dan alleen negatief of kan het ook positief uitpakken? Piercings op het werk: kan het nu wel of niet?

 

Een oor vol

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik zo’n 12 jaar oud was en een meisje in mijn klas ineens een oorpiercing kreeg. Nu heb ik het niet over de gaatjes die een groot deel van de vrouwen onderin hun oren hebben laten schieten. Nee, het was een piercing aan de bovenkant van haar oor. Ik was gefascineerd. Ik vond het prachtig. Dit wilde ik ook! Je zult begrijpen dat mijn ouders niet echt stonden te springen om hun 12 jarige dochter te voorzien van nog een extra gaatje in haar oren. En dus ontstond er zo’n typische ouders versus pre-puberale dochter discussie. Ik wilde het zo graag maar het mocht écht niet.

Toen ik eenmaal op de middelbare school zat kwam ik in aanraking met de navelpiercing. Ik leefde in het Britney Spears tijdperk waarin de broeken zo laag op de heupen hingen dat de billen net bedekt waren. Deze lage broeken werden gecombineerd met korte tops en het was dan ook super hip om de duidelijk zichtbare buik en rug te versieren. Ineens zag je dames met een tatoeage op de onderrug en piercings in de navel. Opnieuw vond ik het geweldig. Ik wilde ook een navelpiercing! Stiekem wilde ik ook een tatoeage maar wist diep van binnen dat ik dat eigenlijk niet écht durfde.

Opnieuw ontstond er een discussie met mijn ouders. Ik wilde een navelpiercing, liever gisteren dan morgen. En weer staken mijn ouders daar een stokje voor. Nee, geen navelpiercing voor Aileen. Niet veel later zag ik de tongpiercing en neuspiercing voorbij komen en ik vond het allemaal ge-wel-dig. Na de zoveelste discussie kwam er een compromis. Mijn ouders zeiden letterlijk ”Als je een piercing wilt, dan doe je dat maar in je oren. Verder mag je nergens een piercing tot je het huis uit bent”. Ondanks dat ik alsnog bijna niets mocht laten zetten was ik toch heel blij. Wel in de oren dus? ”Wat mij betreft schiet jij je oren vol”, zei mijn vader letterlijk.

Piercings en representativiteit

Dat hebben mijn ouders geweten. Ik liet binnen één of anderhalf jaar er zo’n zes gaatjes bij liet schieten. Gewoon, omdat het mocht en ik dol was op oorbellen. Begrijp mij niet verkeerd, ik stopte er geen grote ringen in. De oorbellen bestonden uit kleine, gekleurde knopjes en een enkele keer een subtiel ringetje aan de bovenkant van mijn oren.

Een aantal jaren later zag ik hoe leeftijdsgenoten steeds vaker hun piercings moesten bedekken wanneer ze een bijbaantje kregen. Een vriend van mij moest bijvoorbeeld zijn wenkbrauwpiercing iedere keer afplakken met een pleister wanneer hij bij de supermarkt de vakken ging vullen. En zo waren er meer jongeren in mijn omgeving die hun piercings moesten bedekken. Nu ik ouder ben zet ik wel mijn vraagtekens achter dit afplakbeleid maar destijds vond niemand dat vreemd. Vriendinnen moesten hun neuspiercings op het werk afdoen en lange shirts dragen zodat de navelpiercing niet zichtbaar was.  Het was heel normaal. Je neemt een piercing en daarmee ook het risico dat je baas hier niet zo blij mee is en je het moet gaan verbergen.

Ik ben zelf nog nooit aangesproken op de hoeveelheid piercings in mijn oren maar voelde mij er op den duur niet zo prettig bij. Piercings waren duidelijk niet representatief en ik wilde dat wel zijn. De knopjes in mijn oren werden steeds kleiner en subtieler. Nog voordat ik bij de overheid ging werken besloot ik definitief afscheid te nemen van mijn oorversieringen. Vanaf dat moment gebruikte ik alleen de twee gaatjes onderin mijn oren.

Aan de rechterkant van mijn oren heb ik zes piercings in totaal. Voor dit artikel heb ik nog eens gekeken of de gaatjes open waren maar helaas waren er twee al bijna dichtgegroeid. Maar ik kon er toch nog vier in mijn oor kwijt. Tegenwoordig draag ik alleen nog oorbellen in het onderste gaatje.

Piercings op het werk

Met dit verhaal wil ik niet meteen zeggen dat piercings not done zijn op het werk. Of het wel of niet kan, dat hangt af van verschillende factoren.

Als eerst heeft je werkgever een belangrijke stem. De gedachte is misschien niet zo prettig maar feit is wel dat jouw werkgever het dragen van zichtbare piercings kan verbieden. Dat is juridisch gezien toegestaan, mits dat in de interne bedrijfsregels staat vermeld en het voor iedereen geldt. Het moet ook noodzakelijk zijn voor het werk, je mag het niet zomaar verbieden.

Dit zorgt er voor dat je wellicht beperkt wordt in je vrijheid, maar aan de andere kant is het wel zo makkelijk. Je leidinggevende maakt een keuze en daardoor weet jij meteen wat wel of niet geaccepteerd is op de werkvloer. Mag het van je leidinggevende? Dan kun je de keuze zelf maken. Zijn er twijfels? Je kunt jezelf de volgende vragen stellen:

  • Je omgeving; jouw leidinggevende kan het oké vinden maar als jij merkt dat je omgeving hier vaak op reageert, dan is het slim om toch nog een keer extra na te denken. Hoe belangrijk is het voor jou om dit te blijven dragen? Het is goed om bij jezelf te blijven maar ik kan mij voorstellen dat je het ook vervelend kan vinden om regelmatig te worden aangesproken op je piercings. Of het nu negatief is of positief: het gaat afleiden van je werk. Wil je dat?
  • Je ambitie: Het is misschien nu nog niet zo erg om een zichtbare piercing te dragen, maar het kan je belemmeren wanneer je de ambitie hebt om door te groeien naar een bepaalde functie waarin dit niet is toegestaan. Je kunt de piercing uit doen tijdens het sollicitatiegesprek, maar als je intern wilt doorgroeien dan is de kans groot dat jij je toekomstige leidinggevende al voor die tijd tegenkomt. En dan sta je al met één punt achter. Aan de andere kant kan het ook een band scheppen wanneer jij bijvoorbeeld dezelfde piercing hebt als je toekomstige leidinggevende. Dan is het misschien juist wel handig om het te blijven dragen.

De keuze is aan jou. Wat wil jij uitstralen? Wat zijn jouw ambities? Als je tijdens een sollicitatiegesprek twijfelt dan raad ik je aan om het niet te dragen. Wanneer je bent aangenomen voor de functie dan kun je het alsnog bespreken met je leidinggevende.

Heb je moeite met het afscheid nemen? Er is gelukkig één voordeel wanneer het gaat om piercings: je kunt ze altijd opnieuw laten schieten.

 

Groetjes,

Aileen

7 Comments

  1. Ik vind mezelf mooier met een neusringetje en een snugpiercing. Maar in mijn neus draag ik op het werk alleen kleine knopjes en de snug heb ik op moeten geven, omdat mijn kraakbeen niet van piercings houdt. Die laatste had ik anders absoluut nog gehad.
    Ik vind het jammer dat anderen je in een hokje stoppen in verband met lichaamsversiering, maar het is nu eenmaal zo.

  2. Leuk artikel, ik heb 5 piercings per oor (wel kleine knopjes en bolletjes) maar ik heb niet het idee dat dit mijn ambities in de weg staat. Misschien scheelt het dat ik voor de overheid werk en mijn hele stijl sowieso wat stoerder is. Ik ga bijvoorbeeld ook gewoon met een spijkerbroek met scheuren naar mijn werk en niemand die er wat van zegt. Het past gewoon bij me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge